Hello Saigon - Day 1 : Sightseeing in Ho Chi Minh City

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၇။
စင္ကာပူ- ဟုိခ်ီမင္း (ဆုိင္ဂံု)။


ခ်န္ဂီေလဆိပ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကိဳတင္ booking လုပ္ထားတဲ့ wifi router ကုိ changi recommends counter က ေန အရင္ ၀င္ယူပါတယ္။ ဗီယက္နမ္ကုိ တစ္ရက္ ၈ က်ပ္ ယူျပီး စစယူတဲ့ေန႕ကုိ ထည့္မတြက္ပါဘူး။ unlimited data ျဖစ္ျပီး device 5 ခု အထိ တစ္ျပိဳင္နက္ ခ်ိတ္ဆက္သံုးနုိင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံကုိေတာ့ ျပန္အပ္တဲ့အခ်ိန္မွ ေပးရမွာျဖစ္ျပီး ေလာေလာဆယ္ အာမခံေၾကးအျဖစ္ ခရက္ဒစ္ကဒ္ကေန ၁ က်ပ္ (က်ပ္ = စင္ကာပူေဒၚလာ) ျဖတ္ပါတယ္။ wifi router ယူျပီးခ်ိန္မွာ ကိုယ္တုိ႕ရဲ႕ ဟုိခ်ီမင္း ခရီးစဥ္စပါျပီ။

checkin baggage အၾကီးမပါတာနဲ႕ ေကာင္တာမသြားောတ့ဘဲ စက္ကေနပဲ boarding pass ထုတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလဆိပ္ထဲကုိ ၀င္ခါနီး တုိက္ဂါးအဲ ယူနီေဖာင္း၀တ္ထားတဲ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ အနားကပ္လာျပီး tiger air နဲ႕ သြားမွာလား။ boarding pass ေလးခဏျပပါလုိ႕ ေတာင္းပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႕ hand carry က တစ္ေယာက္ကုိ 10 kg ပဲရမွာျဖစ္လုိ႕ ပါလာတဲ့ပစၥည္းေတြကုိ ခ်ိန္မယ္ဆုိျပီး ခ်ိန္ပါတယ္။ ကုိယ္လြယ္ထားတဲ့ အိတ္ေသးေသးေလးကအစ၊ လက္မွာ ကုိင္ထားတဲ့ ဦးထုပ္အလယ္၊ လည္ပင္းမွာလြယ္ထားတဲ့ ကင္မရာအဆံုး အကုန္ထည့္ခ်ိန္တာပါ။ အိတ္ေတြအေနနဲ႕ 10 kg မရွိေပမယ့္ တုိလီမုတ္စ အကုန္ထည့္ခ်ိန္ေတာ့ လူ ၄ ေယာက္မွာ ၃ ေယာက္က 10 kg ကုိ နဲနဲစီ ေက်ာ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကပဲ 9 kg ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိပါတယ္။ အဲဒိ၀န္ထမ္းကပဲ အရမ္းသေဘာေကာင္းတဲ့ ေလသံနဲ႕ လူ ၄ ေယာက္စုစုေပါင္းမွ 2 kg ေလာက္ပဲ ေက်ာ္လုိ႕ ခြင့္ျပဳလုိက္မယ္ဆုိျပီး ေျပာပါေသးတယ္။ တကယ္က ကို္ယ္တုိ႕ ေလးေယာက္သား အေပါက္၀မွာ စုျပီး ခဏရပ္စကားေျပာေနလုိ႕ ၀န္ထမ္းေရာက္လာျပီး အဲလုိခ်ိန္ဖုိ႕ အခိ်န္ရသြားတာပါ။ သူမ်ားတကာလုိ အေပါက္ကုိ တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္သြားရင္ ခရီးသည္ ဘယ္ေလေၾကာင္းလုိင္း စီးမွာလဲဆုိတာေတာင္ သိလုိက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေတာ္ေသးတာက ေလယာဥ္က အခ်ိန္မွန္ ထြက္ပါတယ္။ ဆုိင္ဂံု လုိ႕ သူတုိ႕ျမိဳ႕သူ ျမိဳ႕သားေတြ ခ်စ္စနုိးေခၚတဲ့ ဟုိခ်ီမင္းျမိဳ႕ေတာ္ ရဲ႕ Tan Son Nhat ေလဆိပ္ကုိ ေလယာဥ္စီးခ်ိန္ တစ္နာရီခြဲခန္႕အၾကာမွာ ဆုိက္ေရာက္ပါတယ္။ ေလဆိပ္ကေတာ့ ရန္ကုန္ေလဆိပ္အေဟာင္းေလာက္ပဲ ရွိတာပါ။ အဆင္ေျပေျပေခ်ာေခ်ာေမာေမာပဲ အရာရွိက နွစ္ပတ္ တံုး ထုေပးလုိက္ပါတယ္။ ထြက္ထြက္ခ်င္း ဖုန္းကဒ္၀ယ္မယ္ဆုိျပီး အနီးနားက ဆုိင္ေလးေတြ လုိက္ၾကည့္ေပမယ့္ ငါတုိ႕ ၀ုိင္ဖုိင္ပါေနတာပဲ၊ မလုိေလာက္ပါဘူးဆုိျပီး မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒိအခ်ိန္ထိေတာ့ ပါလာတဲ့ ၀ုိင္ဖုိင္ကုိ မစမ္းရေသးပါဘူး။ ေလဆိပ္ကအထြက္ ညာဘက္က burger king ဆုိင္ေရွ႔နားကေန ဘတ္စ္ နံပါတ္ ၁၅၂ စီးပါတယ္။ ေလဆိပ္က ဘက္စ္ကားရဲက ဂိတ္စဆုိေတာ့ လူမျပည့္မခ်င္း ရပ္ျပီး လူေစာင့္ေခၚေနပါတယ္။ ကုိယ္တုိ႕သြားေတာ့ ကားေပၚမွာ နုိင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ကားေမာင္းသမားေရာ၊ စပယ္ယာေရာက အားရ၀မ္းသာ သူတုိ႕ဘာသာစကားနဲ႕ ၾကိဳဆုိၾကပါတယ္။ ကုိယ္တုိ႕လည္း ဘာမွေတာ့ နားမလည္ဘူး ခပ္တည္တည္နဲ႕ ပရင့္ထုတ္လာတဲ့ ဟုိတယ္လိပ္စာကုိ ျပလုိက္ေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပပါတယ္။ သူတုိ႕သိတယ္၊ ဒီကားေရာက္တယ္လုိ႕ ေျပာတာပဲလုိ႕ ခပ္တည္တည္ ဘာသာျပန္လုိက္ပါတယ္။ (အမွန္က ဘယ္မွတ္တုိင္မွာ ဆင္းရမလဲဆုိတာ ၾကိဳရွာျပီးသားပါ။ ) ကားေပၚမွာ ဒရိုင္ဘာရယ္၊ စပါယ္ယာတစ္ေယာက္ရယ္ ပါေပမယ့္ ဒရုိင္ဘာကပဲ ကားခကုိေကာက္ပါတယ္။ လမး္မွတ္တုိင္ေတြ တက္လာတဲ့သူေတြကလည္း ဒရုိင္ဘာကုိ ပုိက္ဆံသြားေပးၾကပါတယ္။ စပါယ္ရာလုိ႕ထင္ရတဲ့ အကူကေတာ့ ကားအလယ္က ခံုမွာ ထုိင္ေနျပီး တစ္ခါတစ္ေလမွ ဒီကားဘယ္ေရာက္တယ္ဆုိတာကုိ တစ္ခ်ိဳ႕ခရီးသည္ေတြကုိ ေျပာျပေနတာေလာက္ပဲ ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ထုိင္ရာကေတာင္ မထပါဘူး။ Tan Son Nhat ေလဆိပ္ကေန တည္းမည့္ Platinum Hotel နားက မွတ္တုိင္ထိ ကားခက တစ္ေယာက္ကုိ ဗီယက္နမ္ေဒါင္ ၅၀၀၀ ပါ။ အင္တာနက္မွာ ဘတ္စ္ကား ဘယ္လုိစီးရမလဲ ရွာတုန္းက ကားခကုိ လူတစ္ေယာက္ ၅၀၀၀၀ ေဒါင္၊ ပါလာတဲ့ luggage ကုိပါ တစ္ခု ၅၀၀၀၀ ေဒါင္ ယူတယ္လုိ႕ ေျပာၾကေပမယ့္ ကို္ယ္တုိ႕ကုိ မယူတာေၾကာင့္ သူတုိ႕ေျပာတဲ့ luggage ဆုိတာ check-in baggage အၾကီးကုိ ေျပာတာလုိ႕ ကိုယ့္ဘာသာ နားလည္လုိက္ပါတယ္။ ကားေပၚက ေနရာခ်ျပီးမွ ပါလာတဲ့ ၀ုိင္ဖုိင္ကုိ စဖြင့္ ျပီးစမ္းပါတယ္။ သံုးရတာ အရမ္းလြယ္ပါတယ္။ ပါ၀ါ ခလုတ္ကုိနွိပ္ မီနူးေလးကေန စသံုးမယ္ေျပာတာနဲ႕ သူ႕ကုိ connect လုပ္ဖုိ႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ပါျပီ။ ေပးလုိက္တဲ့ user name နဲ႕ password ကုိ ထည့္လုိက္တာနဲ႕ ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ဖလန္းဖလန္းထလုိ႕ ရပါျပီ။ ေကာ္နက္ရွင္က မဆုိးပါဘူး ေကာင္းပါတယ္။ စစခ်င္းေတာ့ 3G ပဲ မိျပီး တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြက် 4G မိပါတယ္။ အင္တာနက္ရျပီဆုိတာနဲ႕ google map ဖြင့္ထားျပီး ဟုိတယ္နားနီးမနီး ခဏခဏ စစ္ပါတယ္။ ဆင္းရမယ့္ မွတ္တုိင္မတုိင္ခင္ တစ္မွတ္တုိင္အလုိက စစထြက္ခ်င္းမွာပဲ ကို္ယ္တုိ႕ကုိ အဆင္သင့္ျပင္ထားပါ၊ ေရွ႕မွတ္တုိင္ ဆင္းရမယ္လုိ႕ ကားေမာင္းသမားက ဗီယက္နမ္စကားနဲ႕ ၾကိဳေျပာပါတယ္။ ကားေမာင္းေနရင္း လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႕ လမ္းကူးဖုိ႕၊ ဘယ္ဘက္ခ်ိဳးဖုိ႕ စသည္ျဖင့္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ လမ္းညႊန္ပါတယ္။ ေခါင္းၾကီးေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ၾကည့္ျပီး ညြန္းေနလုိ႕ နားလည္ပါတယ္ ေက်းဇူးပါတယ္ဆုိတာကုိ ကိုယ္အမူအရာေရာ၊ ျဗိတိသ်ွဘာသာစကားနဲ႕ေရာ လူအားလံုး ျမန္ျမန္၀ုိင္းေျပာရပါေသးတယ္။


ဟုိတယ္ကေတာ့ ကားမွတ္တုိင္ကေန ၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေလွ်ာက္ရတာပါ။ မွတ္တုိင္က ဆင္းဆင္းခ်င္း ဆုိင္ဂံုရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႕ စေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ လမ္းေပၚမွာ ကားထက္ ဆုိင္ကယ္ က ပုိမ်ားပါတယ္။ လမ္းကူးတဲ့အခါ လူကူးမ်ဥ္းက်ားရွိေပမယ့္ ကိုယ္တုိ႕နုိင္ငံလုိပါပဲ၊ ရပ္ေပးတဲ့ ကား၊ ဆုိင္ကယ္ တစ္စီးမွမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တုိ႕ေတြက ျမန္မာျပည္ကလာသည္ေတြေလ။ ဆုိင္ကယ္ေတြ တစ္အုပ္ၾကီးၾကားက ေန ေအးေအးေဆးေဆးပဲ လမ္းကူးခဲ့တာေပါ့။ ကူးပံုကူးနည္းကေတာ့ ဆုိင္ကယ္ေတြဘက္ကုိ မ်က္နွာမူျပီး ခပ္မွန္မွန္ေလ်ွာက္တာပါ။ လာေနတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေတြကလည္း ကိုယ့္အနားေရာက္ရင္ ေဘးကေန ေကြ႕သြားတာပါပဲ။

ဟုိတယ္ေရာက္ေတာ့ ေစာေနေသးတာေၾကာင့္ ခ်က္အင္ ၀င္လုိ႕မရေသးပါဘူး။ ပါလာတဲ့ အိတ္ေတြကုိ အပ္ခဲ့ျပီး ေန႕လည္စာကုိေတာ့ ဟုိတယ္နားက ေတြ႕တဲ့ လမ္းေဘးက ပင္လယ္စာ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္မွာ စားၾကပါတယ္။လူေလးေယာက္စားခ်င္တာေတြ လက္ညိွဳးထုိးျပီး မွာျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ မ်ားသြားျပီဆုိတာ သိလုိက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေတြက စလံုးက ဆုိင္ေတြ၊ ပင္နီစူးလားက ဆုိင္ေတြလုိ ဟင္းေတြကုိ ပန္းကန္ေသးေသးေလးနဲ႕ တစ္ပြဲစာထည့္ေပးမယ္မွတ္တာကုိး၊ အဲဒိေတာ့ တစ္ေယာက္ ၂ မ်ိဳးစီေလာက္မွာၾကတာေပါ့။ တကယ္တန္းက် မွာတဲ့ တစ္ပြဲကုိ လူအေရအတြက္အတုိင္း ထည့္ေပးတာပါ။ အရြက္ဆိုလည္းပန္းကန္ျပားၾကီးနဲ႕ တစ္ပြဲ၊ အသားဆုိလည္း ပန္းကန္ၾကီးနဲ႕ တစ္ပြဲဆုိေတာ့ လမ္းေဘးက ဆုိင္မွာစားျပီး ဆုိင္ၾကီးစာေလာက္ က်သြားေတာ့တာပါပဲ။

စားျပီးျပီဆုိေတာ့ Independence Palace ကုိ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က ထမင္းစားပိတ္ေနတဲ့အတြက္ War Remnants Museum ကုိအရင္သြားပါတယ္။ ကုိယ္တုိ႕အေနနဲ႕ဆုိရင္ စစ္သမုိင္းျပတုိက္ေပါ့။ အေမရိကန္နဲ႕ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲမွာ အေမရိကန္ေတြ သံုးခဲ့တဲ့ တင့္ကားေတြ၊ ရဟတ္ယာဥ္ေတြ ၊ လက္နက္ခဲယမ္းေတြ နဲ႕အတူ စစ္အနိဌာရံု ဓာတ္ပံုေတြ ကုိ ျပသထားပါတယ္။ အနွစ္ ၃၀ တိတိ ဆင္နြဲခဲ့တဲ့ တုိက္ပြဲရဲ႕ သားေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဗီယက္နမ္ ျပည္သူတစ္ခ်ိဳ႕ေတြရဲ႕ ပံုေတြကုိ ျပသထားတာ မၾကည့္ရဲ၊ မၾကည့္ရက္စရာပါပဲ။

စစ္သမုိင္း ျပတုိက္ ကေန Saigon Notre Dame Cathedral ကုိ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ လွပတဲ့ အေနာက္တုိင္းလက္ရာနဲ႕ church ေက်ာင္းၾကီးကုိ အျပင္ကပဲ ဓာတ္ပံုရုိက္ခဲ့ရျပီး အထဲ၀င္လုိ႕မရလုိ႕ မ၀င္ခဲ့ရပါဘူး။ ေနပူပူမွာ ရသေလာက္ ဓာတ္ပံုရုိက္ျပီး ကပ္ရပ္မွာ ရွိတဲ့ စာတုိက္ၾကီးကုိ သြားခဲ့ပါတယ္။



 ျပင္သစ္လက္ရာ ဒီဇုိင္းနဲ႕ ၁၈၉၁မွာ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ ဒီစာတုိက္ၾကီးက အခုလက္ရွိအထိ အသက္၀င္ေနဆဲ ရံုးၾကီးပါ။ စာ၊ ပုိ႕စကတ္ေတြ ပုိ႕ေပးတဲ့ေကာင္တာေတြနဲ႕အတူ ပုိ႕စကတ္မ်ား၊ တျခား လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆုိင္ေလးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ျပင္သစ္နုိင္ငံက အီဖယ္ တာ၀ါကုိ ဒီဇုိင္းဆြဲခဲ့သူနဲ႕ ဒီစာတုိက္ၾကီးကုိ ဒီဇုိင္းဆြဲေပးသူက တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္တယ္လုိ႕ သိရပါတယ္။


အဲဒိေနာက္ ေစာေစာက မ၀င္ခဲ့ရတဲ့ Independence Palace (လြတ္လပ္ေရးနန္းေတာ္)ကုိ ျပန္ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ Independence Palace ကေတာ့ ၁၈၆၈ ခုနွစ္မွာ ျပင္သစ္ေတြ ဗီယက္နမ္ကုိ နယ္ခ်ဲ႕အျပီး ကုိလုိနီရံုးစုိက္ရန္ ေနရာအေနနဲ႕ နဂုိ သစ္သား နန္းေတာ္ကုိ ဖ်က္ျပီး ျပင္သစ္ စတုိင္ ျပန္ေဆာက္ခဲ့တာပါ။ ျပင္သစ္လူမ်ိဳး Charles Hermite က ဒီဇီုင္းဆြဲေပးျပီး တည္ေဆာက္ရာတြင္ လုိအပ္သည့္ ပစၥည္းမ်ားကုိ ျပင္သစ္နုိင္ငံမွ သယ္ယူတည္ေဆာက္ခဲ့တယ္လုိ႕ သိရပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုနွစ္မွာေတာ့ ဗီယက္နမ္ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း ဗံုးေပါက္ကြဲမွဳေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပ်က္စီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ျပန္ျပင္ဖုိ႕ မျဖစ္နုိင္တာေၾကာင့္ ျဖိဳခ်ျပီး အသစ္ျပန္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ အေဆာက္အံုအသစ္ ဒီဇုိင္းကုိေတာ့ ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳး Ngô Viết Thụ က ဆြဲေပးခဲ့ပါတယ္။ အခုလက္ရွိဒီဇုိင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇၅ နုိ၀င္ဘာမွာ ေတာင္ပုိင္းနဲ႕ ေျမာက္ပုိင္း ျပန္လည္ေပါင္းစည္းေရး အစည္းအေ၀းကုိ ဒီအေဆာက္အအံုမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ က်င္းပျပီးေနာက္မွာ အေဆာက္အဦးနာမည္ကုိ Reunification Hall လုိ႕ နာမည္ေျပာင္းခဲ့ပါတယ္။


အဲဒိကေနပဲ ဟိုတယ္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္အျပန္လမ္းမွာ အေအးဆုိင္ခဏထုိင္ပါတယ္။ ဟုိတယ္မွာ ေရာက္ေတာ့ ၾကိဳတင္ ဘြတ္ကင္လုပ္ထားတဲ့အခန္းနွစ္ခန္းထဲကမွ တစ္ခန္းကုိ family room ကုိ free upgrade လုပ္ေပးမယ္ဆုိတဲ့အတြက္ လက္ခံလုိက္ပါတယ္။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ family room က အခန္းပုိက်ယ္ေပမယ့္ queen size ကုတင္နွစ္လံုး အျပည့္ေနရာယူထားတာေၾကာင့္ ဘာမွ ပုိထူးမသြားပါဘူး။ နစ္နာတဲ့အခ်က္က နဂို ယူထားတဲ့အခန္းက လမ္းကုိ ၾကည့္လုိ႕ရတဲ့ view ပါျပီး family room ကေတာ့ ေျမညီထပ္မွာ ရွိတဲ့တြက္ ျပတင္းေပါက္ဖြင့္လုိ႕ အဆင္မေျပပါဘူး။ က်န္တာေတြ အားလံုးအဆင္ေျပျပီး တစ္ညပဲ တည္းမွာမုိ႕ ကြန္ပလိန္းမတက္ဘဲ ေနခဲ့ပါတယ္။ အခန္းထဲ ျပန္နားျပီး ညေန ၆ နာရီခန္႕မွ ညစာစားဖုိ႕ ျပန္ထြက္ၾကပါတယ္။ ညစာကုိေတာ့ ဟုိတယ္ေဘးကပ္ရပ္က ဗီယက္နမ္ေခါက္ဆြဲဆုိင္မွာပဲ စားခဲ့ပါတယ္။


ညစာစားအျပီးမွာ လိပ္ကန္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တယ္ဆုိေပမယ့္ မနီးပါဘူး၊ နာရီ၀က္ေလာက္ ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ လိပ္ကန္မွာ ဘာရွိလုိ႕လဲ၊ ဘာထူးျခားလုိ႕လဲလုိ႕ေမးရင္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မရွိလွပါဘူး။ ကားလမ္းေတြ ပတ္လည္၀ုိင္းေနတဲ့ က်ြန္းကုိ ပန္းျခံအေသးေလး ေဆာက္ျပီး အလယ္မွာ ကန္ေလး ရွိေနတာပါ။ နုိင္ငံျခားသားေတြထက္ ေဒသခံေတြ အလာမ်ားတဲ့ေနရာ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ စံုတြဲေတြ ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိသားစုေတြ လာထုိင္ၾက မုန္႕စားၾက စကားေျပာၾကတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုပါ။ ညေန ၇ နာရီခြဲခန္႕ထိ လူအနည္းငယ္သာ ရွိေပမယ့္ ည ၈ နာရီေက်ာ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လူေတာ္ေတာ္စည္ေနပါျပီ။ ထုိင္ေရာင္းေနတဲ့ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေလးေတြဆီကေန မုန္႕တစ္ခ်ိဳ႕၀ယ္ျမည္းခဲ့ပါတယ္။ စားခဲ့သမ်ွေတာ့ တစ္ခုမွေတာ့ မၾကိဳက္လွပါဘူး။ မုန္႕ကုိျမင္အျပီး ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အရသာ နဲ႕ တကယ္ရလုိက္တဲ့ အရသာ လြဲေနလုိ႕လားပဲ။

အျပန္မွာ Ben Thanh ညေစ်းကုိ ၀င္ၾကပါတယ္။ နုိင္ငံတကာက ဘရန္းအစံုကုိ ဒီညေစ်းမွာ ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႕ ၀ယ္လုိ႕ရပါတယ္။ အစစ္ေတြေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ။ သြားဖူးတဲ့သူေတြကေတာ့ ညေစ်းမွာ ေစ်း၀ယ္ရင္ အနည္းဆံုးေခါက္ခ်ိဳးစစ္ဖုိ႕ အၾကံေပးၾကတဲ့သူခ်ည္းပါပဲ။ ေစ်းသည္ေတြကေတာ့ ေစ်းေမးျပီးရင္ မ၀ယ္ဘဲ ျပန္ထြက္လုိ႕မရေအာင္ ဆြဲၾက၊ ေစ်းေလွ်ာ့ေပးၾကပါပဲ။၀ယ္ဖုိ႕ မစဥ္းစားထားရင္ ေစ်းေမးျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္ထြက္ပါ။ ပါလာတဲ့သူငယ္ခ်င္း ေစ်းသြားေမးမိတာ အတင္းေရာင္းပါေတာ့တယ္။ ဆုိေစ်းထက္ တစ္၀က္ကုိ အတင္းေလွ်ာ့ေရာင္းျပီး မ၀ယ္ဘဲ ျပန္အထြက္မွာ သူငယ္ခ်င္းကုိ ညွစ္ျပီးဆြဲထားတာမ်ား သူ႕ခမ်ာလက္ေမာင္းေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေအာင့္သြားပါတယ္။ ေနာက္ညေတြ ထပ္လာဖုိ႕ အစီအစဥ္ရွိေသးတာေၾကာင့္ ဒီည ေစ်းမ၀ယ္ေသးဘဲ ေစ်းနဲနဲ စံုစမ္းျပီး ဟုိတယ္ကုိ ျပန္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေန႕က် ေမြ႕နဲကမ္းေျခသြားဖုိ႕ အတူတူ လုိက္ခဲ့ၾကပါဦးေနာ္။ ။

Hello Saigon - Introduction
Hello Saigon - Day 1 : Sightseeing in Ho Chi Minh City

Hello Saigon - Introduction

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၇။


သြားမယ္လုိ႕ စဥ္းစားထားတဲ့ထဲမွာ မပါဘဲ Tigerair က ေစ်းခ်တုန္း ၀ယ္လုိက္မိတဲ့ ဟုိခ်ီမင္း ေလယာဥ္လက္မွတ္က ဒီခရီးရဲ႕ အစ ျဖစ္ပါတယ္။ မသြားျဖစ္လည္း လက္မွတ္ဖုိး အဆံုး ဆုိျပီး ၀ယ္လုိက္တာပါ။ လက္မွတ္၀ယ္ျပီးခါမွ ဘယ္ေတြ သြားမလဲ၊ ဘာေတြ လုပ္မလဲ လုိက္ရွာရပါတယ္။ အရင္ဆံုး ဟုိခ်ီမင္း tour package ေတြ လုိက္ၾကည့္ပါတယ္။ သူတုိ႕ေတြ ဘယ္ေတြ သြားၾကလဲ ဘာေတြ လုပ္ၾကလဲေပါ့။ ျပီးမွ အနီးစပ္ဆံုး ကုိယ့္ဘာသာ စီစဥ္ပါတယ္။ ၄ ည အိပ္ ၅ ရက္ခရီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ဟုိခ်ီမင္းျမိဳ႕အနီးအနားတစ္ေနရာ သြားၾကမယ္စဥ္းစားတဲ့အခါ ဒါလတ္ (dalat) နဲ႕ ေမြ႕နဲ (mui ne)ကမ္းေျခကုိ သြားေတြ႕ပါတယ္။ တစ္ေနရာေလာက္ပဲ သြားဖုိ႕ အခ်ိန္ရမွာနဲ႕ ဘယ္သြားရင္ေကာင္းမလဲ အၾကာၾကီးစဥ္းစားျပီးမွ ေမြ႕နဲကုိ ေရြးလုိက္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ သြားခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ ရက္ အလုိက္ပါ။

5D4N Ho Chi Minh City + Mui Ne Itinerary
Morning Afternoon
Day 1
Breakfast at Changi Airport
Arrival Tan Son Nhat International Airport
To Platinum Hotel ( bus 152)
Lunch at street food stall
War Remnants Museum (walk)
The Reunification Palace (walk)
Notre Dame Cathedral (walk)
Central Post Office (walk)
Check in Platinum Hotel
Pho dinner at restaurant

Turtle Lake
Ben Thanh night market (walk)
Day 2
Hotel check out
Leave for Mui Ne (sleeping bus)
Check in Mui Ne Resort
Lunch at Mui Ne resort
Fishermen's Village (tour mini bus)
White Sand Dune (tour mini bus)
Yellow Sand Dune (tour mini bus)
Dinner at Mui Ne resort
Day 3
Breakfast at Mui Ne resort
Mount Tacu (Jeep)
Po Shanu Cham Towers (Jeep)
Check out Mui Ne Resort
Lunch at Mui Ne resort
Back to Ho Chi Minh city (sleeping bus)
Check in Elios Hotel
Seafood dinner at restaurant
Bitexco Financial Tower (Skydeck) (walk)
Day 4
Breakfast at Elios hotel
Cu Chi Tunnel (tour bus)
MyTho (tour bus)
Phoenix Island (motor boat)
Lunch at Phoenix Island restaurant
Coconut candy workshop (motor boat)
Boat jetty (horse cart)
Mekong creek (hand rowing boat)
Back to Ho Chi Minh City (tour bus)
Dinner at Pho restaurant
Ben Thanh night market (walk)
Day 5

Breakfast at Elios hotel
Ben Thanh Market (grabcar)
Skyhub for Ao Dai photo taking (grabcar)
Back to Elios hotel (uber)
Check out Elios Hotel
Lunch at Pho restaurant
Leave for Tan Son Nhat International Airport (uber)
Home Sweet Home , Singapore (tigerair)


ကုန္က်ေငြ တစ္ေယာက္စာ (စင္ကာပူ ေဒၚလာျဖင့္)

မွတ္ခ်က္။   ။
  • ဟုိတယ္၊ ကားခ၊ tour package၊ ေလယာဥ္စရိတ္၊ စားစရိတ္ မ်ားသာ။
  • လက္ေဆာင္ပစၥည္း ၀ယ္ခမ်ား မပါ၀င္ပါ။
  • ျမန္မာနုိင္ငံသားမ်ား ဗီယက္နမ္ကုိ နွစ္ပတ္ ဗီဇာ ဖရီးပါ။ 

1 SGD ~ = 15,000 vnd
Description  SGD  Remark
Airticket (round trip)  $   90.00 TigerAir with hand carry 10kg
Hotel (HCMC) 1 night  $   24.00 Platinum Hotel ($96 / 4 pax)
Hotel (HCMC) 2 nights  $   60.00 Elios Hotel ($60 x 2N) / 2 pax
2D1N Muine Tour  $   85.00 1 N stay at Mui Ne resort
1 Breakfast, 2 Lunch, 1 Dinner
Half day tour
1 Day Cu Chi Tunnel and Mekong Delta tour   $   20.00 Inluding lunch
Half day Jeep Tour to Mount Tacu  $   15.00 900,000 VND / 4 pax
War Remnants Museum ၀င္ခ  $    1.00 15,000 vnd / 1 pax
The Reunification Palace ၀င္ခ  $    2.00 30,000 vnd / 1 pax
Mount Tacu ၀င္ခ  $   12.00 180,000 vnd / 1 pax
Po Shanu Cham Towers ၀င္ခ  $    1.00 15,000 vnd / 1 pax
Bitexco Financial Tower (Skydeck) ၀င္ခ  $   13.00 200,000 vnd / 1 pax
Cu Chi Tunnel ၀င္ခ  $    7.00 110,000 vnd / 1 pax
Ao Dai ဗီယက္နမ္၀တ္စံု ငွားခ  $   22.00 350,000 vnd / 1 pax / day
အစားအေသာက္   $   70.00 Estimated
ျမိဳ႕တြင္းခရီးစရိတ္ (ဘက္စ္ကား +  တက္စီ)  $    4.00 240,000 vnd/ 4 pax
wifi rental  $    8.00 $ 32 / 4 pax
 $ 434.00

က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားဖူး


နုိ၀င္ဘာ ၇ ရက္၊ ၂၀၁၆။
တနလၤာေန႕။

ရန္ကုန္ မႏၱေလး အျမန္လမ္း - ရန္ကုန္ ေမာ္လျမိုင္လမ္း - က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရားလမ္း

ဒီတစ္ေခါက္ျမန္မာျပည္ အျပန္မွာေတာ့ မေရာက္တာ ၾကာတဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုး ဆံေတာ္ရွင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ၾကီးကုိ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားက မြန္ျပည္နယ္ က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕နယ္ထဲက ေပါင္းေလာင္းေတာင္ေၾကာေပၚမွာ ရွိပါတယ္။ ကားေမာင္းခ်ိန္ ၄ နာရီခန္႕သာ ၾကာလုိ႕ ရန္ကုန္ကေန ေန႕ခ်င္းျပန္ခရီးအေနနဲ႕ေတာင္ သြားၾကပါတယ္။

ကုိယ္တုိ႕ကေတာ့ ရန္ကုန္ကေန မနက္ ၄ နာရီမွာ စထြက္ပါတယ္။ ေျမာက္ဥကၠလာမွတဆင့္ ရန္ကုန္ မႏၱေလး အျမန္လမ္းေပၚတက္ခဲ့ျပီး ၃၉ မုိင္လမ္းခြဲကေန ဘုရားၾကီးဘက္ကုိ ခြဲတဲ့လမ္းက သြားခဲ့ပါတယ္။ ၃၉ မုိင္လမ္းခြဲမွာ စားေသာက္ဆုိင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ့္ အနည္းငယ္ေစာေနေသးတာေၾကာင့္ ဆက္ေမာင္းခဲ့ျပီး မနက္စာကုိ ရန္ကုန္ ေမာ္လျမိဳင္ အေ၀းေျပးလမ္းေပၚက က်ိဳက္ထုိ feel မွာ ခဏနားရင္း ၀င္စားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္ မနက္ ၇ နာရီခန္႕ရွိပါျပီ။


ထုိမွတဆင့္ က်ိဳက္ထုိျမိဳ႕ထဲ ျဖတ္လာျပီး ျမိဳ႕အထြက္နားေလာက္မွာ က်ိဳက္ထီးရိုးသုိ႕ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ျပတဲ့ ဗယ္ဘက္ကုိခ်ိဳးျပီး ေမာ္လျမိဳင္လမ္းေပၚက ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ကားလမ္းဘးတစ္ဘက္တစ္ခ်က္မွာ စီစီရီရီ စုိက္ထားတဲ့ ရာဘာခင္းေတြရွိပါတယ္။


က်ိုက္ထီးရိုးေတာင္ေျခ ကင္ပြန္းစခန္း ေရာက္ျပီ



ကင္ပြန္းေတာင္ေျခစခန္း၀င္၀င္ခ်င္း မွာပဲ ေတာင္ေပၚတက္မယ့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္စခန္း ရွိပါတယ္။ အနီးအနားမွာလည္း ကားအပ္လုိ႕ရတဲ့ ေနရာ အမ်ားအျပားရွိျပီး တစ္ရက္ကုိ က်ပ္ ၃၀၀၀ ပါ။ ေတာင္ေပၚတက္မယ့္ကားဂိတ္က အမိုးနဲ႕သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိပါတယ္။ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ စက္အင္ဂ်င္တပ္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္မ်ားကုိသာ အသံုးျပဳထားျပီး ကားေမာင္းကြ်မ္းက်င္တဲ့သူေတြသာ ဒီေတာင္တက္လမ္းကုိ ေမာင္းၾကတာပါ။ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေမာင္းသူတုိင္း အက်ီၤအျဖဴ ၀တ္ဆင္ၾကျပီး တစ္ခ်ိဳ႕ဆို သနပ္ခါး ပါးကြက္နဲ႕ နွစ္လုိဖြယ္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွငး္ ရွိၾကပါတယ္။ ေတာင္ေပၚကားဂိတ္စခန္းကုိ ၄၅ မိနစ္ခန္႕ ေမာင္းရပါတယ္။



ေျခလ်င္တက္မယ့္လမ္းေၾကာင္းရွိေသးေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ အသင္းအဖြဲ႕၊ ေတာင္တက္အေတြ႕အၾကံဳလုိခ်င္သူေတြ၊ နုိင္ငံျခားသားေတြက လြဲရင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္နဲ႕ပဲ တက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ေနာက္နွစ္ ဧျပီမွာေတာ့ ေကဘယ္ကားနဲ႕ ေတာင္ေပၚကုိ တက္လုိ႕ရမယ္လုိ႕ ဆုိပါတယ္။ လမ္းမွာ မုိးဖြဲဖြဲက်ထားတဲ့ အရွိန္နဲ႕ ေတာင္ေျခက အနည္းငယ္ ေအးေအး မွိဳင္းမွိဳင္းရွိေနပါတယ္။ မိုးကာ အပါးေလးေတြ လုိက္ေရာင္းေနသူေတြက ေတာင္ေပၚမွာ မုိးေတြရြာေနတယ္။ မုိးကာ ေလးေတြ ၀ယ္သြားပါ။ အေပၚမွာ ေစ်းၾကီးတယ္ဆုိေပမယ့္ မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဘုရားဖူးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိျပီး အရမ္းအက်ပ္ၾကီးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ေတာင္ေပၚတက္မယ့္ကားေပၚကုိေတာ့ အလုအယက္တက္ရပါတယ္။တန္းစီစနစ္မရွိဘဲ ဦးရာလူ ၾကိဳက္တဲ့ေနရာထုိင္ျဖစ္ပါတယ္။ ကားေပၚေရာက္မွ ပုိက္ဆံ ေပးရမွာ ျဖစ္ျပီး ေနာက္ခန္းက တစ္ေယာက္ကုိ ၂၀၀၀ က်ပ္ပါ။ အရင္က ၂၅၀၀ က်ပ္ျဖစ္ျပီး အစုိးရသစ္လက္ထက္မွာ ေလွ်ာ့ခ်ေပးထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ခံုတန္းတစ္တန္းကုိ လူ ၇ ေယာက္ထုိင္ရျပီး လူဦးေရ အတိအက်သာ တက္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ကားေခါင္းခန္းကေတာ့ တစ္ေယာက္ကုိ က်ပ္ ၃၀၀၀ ျဖစ္ျပီး စုစုေပါငး္ ခရီးသည္ ၅ ဦး စီးနင္းခြင့္ျပဳပါတယ္။ ဒရုိင္ဘာေဘးမွာ ၂ ေယာက္ထုိင္ရျပီး ဒရုိင္ဘာေနာက္မွာ ခံုတန္းရွည္တစ္တန္းထားထားျပီး လူ၃ ေယာက္စီးနင္းေစတာပါ။အဲဒိ အေနာက္ ခံုတန္းရွည္ေပၚမွာ ေျခေထာက္ေတာ့ ခ်ထုိင္လုိ႕မရပါဘူး။ တင္ျပင္ေခြထုိင္မွ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေခါင္းခန္းစီးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ကား၀င္းထဲက တစ္ေနရာမွာ အရင္ စာရင္းေပးရပါတယ္။ သူတုိ႕က စာရင္းေပးထားတဲ့သူနာမည္ကုိ မုိက္ခရိုဖုန္းနဲ႕ ေခၚျပီး ဘယ္ကားနံပါတ္ကုိ သြားပါလုိ႕ေျပာပါတယ္။ ေခါင္းခန္းစီးတဲ့သူကေတာ့ လုတက္စရာ မလုိပါဘူး။ ပုိက္ဆံကေတာ့ ေနာက္ခန္းလုိပဲ ကားေပၚေရာက္မွ ကားေနာက္လုိက္ကုိ ေပးရတာပါ။ ကားတစ္စီးတစ္စီးဟာ ခဏနဲ႕ ျပည့္သြားတာပါ။

ကင္ပြန္းစခန္းက ထြက္ျပီးမၾကာခင္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ကုိ ေရာက္ပါတယ္။ လူအေရအတြက္ကုိ ေရွ႕ခန္းေနာက္ခန္း အကုန္စစ္ျပီးမွ ဆက္ထြက္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ အဲဒိေနာက္ေတာ့ ေတာင္ေပၚအတက္လမ္း ကေတာ့ တကယ့္ကုိ ရင္တဖုိဖုိနဲ႕ တက္ရတာပါ။

ေတာင္ေပၚစခန္း ေရာက္ျပီ



ေတာင္ေပၚစခန္းကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကုိ အနည္းငယ္လမ္းေလွ်ာက္ရပါေသးတယ္။ ၁၀ မိနစ္ ေလာက္ၾကာမလားပဲ။ ပစၥည္းေတြ သယ္လုိ႕မနုိင္ရင္ အထမ္းသမားငွားလုိ႕ရပါတယ္။ တစ္ျခင္းအျပည့္မွ ၃၀၀၀ က်ပ္ကေန ၄၅၀၀ က်ပ္ေလာက္ပါပဲ။ ကုိယ္ေတြက အထုပ္ၾကီးၾကီးမားမားမပါေတာ့ အထမ္းသမား မငွားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ မငွားေတာ့ပါဘူး ေျပာတာေတာင္မွ အထမ္းသမားတစ္ေယာက္ လုိက္လာတာ ရင္ျပင္ေတာ္အထိပါပဲ။



ေတာင္ေပၚစခန္းကေန ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေတာက္လ်ွာက္ လမ္းမွာ ဆုိင္ခန္းေတြ ရွိပါတယ္။ ေနကာမ်က္မွန္၊ ဦးထုပ္၊ ၀ါးေသနတ္၊ စားစရာဆုိုင္ေတြ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆုိင္ေတြ ရွိပါတယ္။ လမ္းအလယ္မွာ ျဖည္းျဖည္းလမး္ေလွ်ာက္ရင္း ဆြမး္ခံေနတဲ့ ရေသ့ ရဟန္းေတြလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ဟုိေငး ဒီေငးနဲ႕ပဲ ရင္ျပင္ေတာ္ မုဒ္ဦးေပါက္၀ကုိ ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။


ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ ဟုိးအရင္တုန္းက ပ်ားပန္းခပ္မွ် ေတြ႕ရတဲ့ အလွဴခံေတြ ဓာတ္ပံုဆရာေတြ မေတြ႕ရေတာ့ဘဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ရတာက ဖုန္းအားသြင္းေပးတဲ့ ဆုိင္ေတြပါပဲ။ ၾကိဳးေပါင္းစံု ရွဳပ္ရွက္ခပ္ေနတဲ့ ဆုိင္ေသးေသးေလးေတြက ဘယ္အမ်ိဳးအစား ဖုန္းကုိမဆုိ အားသြင္းေပးျပီး အားအျပည့္ကုိ ၅၀၀ က်ပ္ယူတယ္လုိ႕ သိရပါတယ္။ ေခတ္ရဲ႕ ေတာင္းဆုိမွဳေတြေၾကာင့္ ရွိလာရတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြေပါ့ေလ။


တည္းခုိမယ့္ေနရာ ရွာၾကစုိ႕

ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ မုိးမရြာေပမယ့္ မုိးေငြ႕ တိမ္ေငြ႕ေတြနဲ႕ အုပ္ဆုိင္းျပီး ေရွ႕ကုိေတာင္ ပီပီျပင္ျပင္မျမင္ရပါဘူး။ ေက်ာက္ျပားေတြ ေရေငြ႕ေတြနဲ႕ စုိေနတာေၾကာင့္ ေခ်ာ္မလဲေအာင္ မနည္းထိန္းျပီး တည္းမယ့္ တည္းခုိေဆာင္ ရွာရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘုရားနဲ႕ အနီးဆံုး ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚက တိႆေဆာင္မွာပဲ တည္းျဖစ္ပါတယ္။ တိႆေဆာင္ဆုိေပမယ့္ ၾကဴၾကဴ၀င္းက ကန္ထရုိက္ယူထားပံုရပါတယ္။ တည္းခုိေဆာင္ေအာက္ထဲ ဆင္းသြားတဲ့အခါ သူတုိ႕နာမည္နဲ႕ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဆက္ဆံေရး ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာ တြဲလ်က္အခန္း ျပည့္သြားလုိ႕ ရိုးရိုးအခန္း နွစ္ေယာက္အိပ္ကုိ တစ္ည ၂၀၀၀၀ က်ပ္ ေပးရပါတယ္။ အခန္းထဲမွာ နွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္တစ္လံုး မွန္တင္ခံု တစ္ခု နဲ႕ စားပြဲအေသးတစ္ခု ရွိပါတယ္။ အခန္းအေနအထားက မဆုိးေပမယ့္ ေခါင္းအံုး၊ အိပ္ရာခင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ နြမ္းပါတယ္။ အနံ႔အရမ္း ဆန္းဆန္းတင့္တဲ့ကုိယ္က ေခါင္းအံုးကအနံ႔တစ္ခုရတယ္ဆုိျပီး ပါလာတဲ့ မ်က္နွာသုတ္ပု၀ါ ကုိ ေခါင္းအံုးေပၚခင္းအိပ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရိုးရိုးေလး ဟုိတယ္ ၃  ကုိ ညႊန္းၾကေပမယ့္ လူၾကီးေတြပါလာေတာ့ ရင္ျပင္ေတာ္နဲ႕ အနီးဆံုး၊ ဘုရားဖူးဖုိ႕ ပင္ပင္ပန္းပန္းမတက္ရတဲ့ ေနရာကုိ ေရြးလုိက္တာပါ။ အျပင္က ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာကေတာ့ ၅ ခန္းေလာက္ရွိျပီး သန္႕ပါတယ္။ ေရလည္း ေပါေပါမ်ားမ်ားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ခန္းေတြက အသံမလံုေတာ့ ည၁၂ နာရီေလာက္ထိ အိပ္မရပါဘူး။ အျပင္က စကားေျပာသံေတြ အခန္းထဲကေန အတုိင္းသား ၾကားေနရတာပါ။  မနက္လည္း ၅ နာရီဆုိ စဆူညံေနပါျပီ။




က်ိဳက္ထီးရိုး ဆံေတာ္ရွင္ ေစတီေတာ္ျမတ္ၾကီး ဖူးၾကရေအာင္

အိပ္မယ့္ေနရာ အဆင္ေျပျပီဆုိေတာ့ ပစၥည္းေတြထားျပီး ဘုရားဖူးၾကတာေပါ့။ မနက္ ၉  နာရီ နီးပါးဆုိေပမယ့္ ေနမင္းရဲ႕ အရိပ္အေရာင္ တစြန္းတစ မျမင္ရဘဲ ေ၀မွိဳင္းေနတာ ေစတီကုိ အနားေရာက္မွ ျမင္ရတဲ့ အထိပါပဲ။ ေတာင္ေအာက္ကုိ ၾကည့္ေတာ့လည္း ေကာင္းေကာင္းဘာမွ မျမင္ရဘဲ ေတာင္ခုိးေတြ ေ၀ေနတာပါ။ ဘုရားကုိ ေရႊသကၤန္းကပ္၊ ေအးေအးေဆးေဆးဖူးျပီး ေစ်းဆုိင္တန္းေတြဘက္ ဆင္းခဲ့ပါတယ္။





ေစ်းဆုိင္တန္းေတြဘက္ ဆင္းဆင္းခ်င္း ေတြ႕ရမွာက ဆီထမင္းသည္မ်ား ျဖစ္ျပီး အဲဒိေနာက္မွာေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္၊ ထမင္းဆုိင္၊ ရန္ကုန္ မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆုိင္တုိ႕ကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေတြ႕ရပါတယ္။ ဆီထမင္းသည္က ဆီထမင္း ပူပူေလးလုိ႕ ေအာ္မေရာင္းဘဲ ၾကြပ္ၾကြပ္ေလးလုိ႕ ေျပာေရာင္းပါတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့ ဒီေလာက္ေအးေနတဲ့ ေလေတြတုိက္ေနတဲ့ ေတာင္ေပၚမွာ ဒီအတုိင္းဗန္းထဲထည့္ထားတဲ့ ဆီထမင္းက ဘယ္ပူနုိင္ပါေတာ့မလဲ။ အျပင္သားေတြက အနည္းငယ္ မာေနေပမယ့္ အထဲက ေတာ္ေတာ္အိပါတယ္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆုိင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကလုိ က်ိဳက္ထီးရိုး ေသနတ္ေတြ၊ ဓားေတြ ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ ေတာ္ေတာ္ နည္းသြားပါျပီ။ တစ္ဆုိင္စ နွစ္ဆုိင္စ ေတြ႕ေပမယ့္ ပစၥည္းက ဟုိးအရင္ကလုိ ေတာင္ပံုရာပံု မရွိပါဘူး..က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားၾကီးရဲ႕ မျဖစ္မေန လက္ေဆာင္ ၀ါးေသနတ္၊ ၀ါးဓားေလးေတြကုိ အခုထက္ထိ ၀ယ္ေနၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ ဟုိး အထက္အညာကေန ဘုရားလာဖူးၾကတဲ့ အညာသူ အညာသား ဦးၾကီး ေဒၚၾကီးေတြပါပဲ။  သူတုိ႕၀ယ္သြားတဲ့ ေသနတ္ေတြကုိ သူတုိ႕ တူေလး ေျမးေလးေတြ မက္မက္ေမာေမာ ေဆာ့ၾကပါ့မလားလုိ႕ ေတြးပူမိပါေသးတယ္။





နုိ၀င္ဘာအစဆုိေတာ့ ရာသီဥတုက အမ်ားၾကီး မေအးေသးပါဘူး။ မုိးကလည္း ရြာခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနေတာ့ မုိးရြာရင္ ေအးတဲ့ အေအးေလာက္ပဲ စိမ့္စိမ့္ေလး ေအးတာပါ။ ဟုိးအရင္တုန္းက က်ိဳက္ထီးရိုးလာရင္ ရေသ့ေတာင္၊ က်ီးကန္းပါးစပ္၊ ေက်ာက္ထပ္ၾကီး၊ ေရတံခြန္စသည္ေတြကုိ သြားေလ့ရွိေပမယ့္ အသက္အရြယ္အရ မသြားနုိင္ေတာ့မွန္း ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ သိေတာ့ က်ီးကန္းပါးစပ္လွိုဏ္ဂူေလာက္ပဲ သြားဖုိ႕ စီစဥ္ပါတယ္။

တကယ္လုိ႕ ေရတံခြန္သြားခ်င္သူမ်ားအတြက္ ေတာင္ေပၚစခန္းမွာ ေရတံခြန္သြားတဲ့ ကားေတြရွိပါတယ္။ ကားနဲ႕သြားရင္ ေရတံခြန္ထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေရာက္သြားျပီး တစ္ေယာက္ကုိ ၄၀၀၀ က်ပ္လုိ႕ အသိတစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။

က်ီးကန္းပါးစပ္ဂူ သုိ႕




တိႆေဆာင္ေဘးနားက လမ္းကပဲ က်ီးကန္းပါးစပ္ဂူကုိ ဆင္းပါတယ္။ ေလွကားေတြက မတ္ျပီး တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လက္ရန္းေကာင္းေကာင္း မရွိတဲ့အတြက္ အသက္ အရြယ္ၾကီးသူေတြအဖုိ႕ ေတာ္ေတာ္ဂရုစုိက္ရပါမယ္။ ဂူသုိ႕ဆင္းတဲ့ လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္ ေဘးနွစ္ဘက္လံုးမွာ ဆုိင္ေတြ ရွိတဲ့အတြက္ ျဖည္းျဖည္းေအးေအးေဆးေဆး နားရင္း ဆင္းပါတယ္။ လမ္းမွာ စားေသာက္ဆုိင္ တစ္ခ်ိဳ႕ရွိျပီး က်ားသား၊ ယုန္သား၊ ဂ်ီသား စသည္ျဖင့္ သားေကာင္ေပါငး္စံု ေရာင္းပါတယ္။ က်ပ္တင္ထားတဲ့ အေကာင္မပ်က္ အသားေတြကုိ ဆုိင္ေရွ႕မွာ ျပထားျပီး စားမယ္ဆုိမွ ေၾကာ္ေပးတာပါ။ ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ေရေနြးေသာက္ရင္း ယုန္သားေၾကာ္ စားခဲ့ပါတယ္။ အသားအရမ္းနူးည့ံျပီး ခ်ိဳေနေပမယ့္ မ်က္စိထဲမွာ ယုန္အေကာင္လုိက္ေလးပဲျမင္ေယာင္ေနေတာ့ ျမည္းရံုပဲ ျမည္းခဲ့လုိက္ပါတယ္။ ေစ်းက တစ္ပြဲကုိ က်ပ္ ၆၀၀၀ ပါ။ အသားက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါပါတယ္။
ေရေႏြးပူပူေလး မွဳတ္ေသာက္ရင္း တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚျမင္ေနရတဲ့ ေတာင္တန္းေတြကုိ ေငးရင္း ဗူးသီးေၾကာ္စားခဲ့ပါတယ္။




က်ီးကန္းပါးစပ္ဂူေရာက္ေတာ့ ၀တ္စံုဆင္တူေလးေတြနဲ႕လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႕ရပါတယ္။ ေက်ာင္းတစ္ခုခုက စုျပီးခရီးထြက္လာပံုရပါတယ္။ ဂူရဲ႕အေပၚ ေက်ာက္တံုးနွစ္ခုၾကားက အေပါက္ထဲကုိ အေၾကြေစ့ေတြပစ္ရင္း ေပ်ာ္ေန ဆူညံေနၾကတာ ဟုိးတုန္းက ကုိယ့္ကုိယ့္ကုိ ျပန္ျမင္ေနရသလုိပါပဲ။ အေၾကြေစ့လဲလုိ႕ရတဲ့ ေနရာလည္း ဂူေရွ႕မွာတင္ရွိပါတယ္။ ဂူဘုရားထဲကုိ ၀င္ဖူးဖုိ႕ ဂူအ၀င္ေပါက္ကုိ ၾကည့္ျပီး ကုိယ္တုိ႕ေတြ တြန္႕သြားပါတယ္။ သူကေတာ့ မ၀င္ေတာ့ဘူး.. သူမဆံ့ဘူး ေျပာေပမယ့္.. က်ိုက္ထီးရိုးလာတုိင္း ဂူထဲ၀င္ ျပီး ဘုရားဖူးေလ့ရွိတဲ့ကုိယ္ကေတာ့ ၀င္ၾကည့္ဦးမယ္ဆုိျပီး အေပါက္၀ ကုိ တုိးခဲ့လုိက္ပါေသးတယ္။ ၀င္လုိ႕မရတဲ့အဆံုး ရွက္ရွက္နဲ႕ပဲ ျပန္လွည့္လာခဲ့ရပါတယ္။ ၀မ္းလ်ားေမွာက္၀င္မွပဲ ရေတာ့မယ့္ အေနအထား ျဖစ္ေနေတာ့ ကုိယ့္အေျခအေန ကိုယ္မသိဘဲ ၾကိဳးစားမိခဲ့ေလျခင္းလုိ႕ ရွက္ေနာင္တ ျဖစ္ခဲ့ရတာေပါ့။ကဲ ကီလုိ ၆၀ ၀န္းက်င္ေတြ ၀င္မရဘူးဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဒီကေနသတိေပးလုိက္ပါတယ္ေနာ္.. ဟီး။


က်ီးကန္းပါးစပ္ဂူသြားတဲ့ လမ္းမွာ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးကတာ့ ဟုိးအရင္ကလုိ အလွဴခံေတြ မရွိေတာ့တာပါပဲ။ အတင္းကာေရာ အလွဴခံေနၾကတဲ့၊ မလွဴခ်င္လုိ႕ မ်က္နွာလႊဲမိရင္ ငရဲကုိ အခုပဲက်ေတာ့မယ့္အတုိင္း ေျပာေနတဲ့၊ မလွဴဘဲေနလုိ႕မရေအာင္ လမ္းပိတ္ထားတဲ့ အလွဴခံေတြ လံုး၀ မရွိေတာ့တာပါ။



အျပန္ခရီးကုိေတာ့ ေနာက္တစ္လမ္းက ျပန္ပါတယ္။ အလာလမ္းထက္ ပုိနီးပါတယ္။ နဲနဲေတာ့ ပုိမတ္ပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း နားလုိက္ ျပန္တက္လုိက္လုပ္ျပီး ေနာက္ဆံုးက် ရင္ျပင္ေတာ္နား ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ေန႕လည္စာစားျပီး တည္းခုိခန္းခဏျပန္နား၊ ေရခ်ိဳးျပီး ညေနဘက္က် ဘုရားေသခ်ာဖူးျဖစ္ပါတယ္။ ေရာက္ခါစထက္ ဘုရားဖူးေတြ  ပုိမ်ားလာျပီး ေနကလည္း ေကာင္းေကာင္းမထြက္ပါဘူး။ ဘုရားအနီးမွာ ထုိင္ေနတုန္း ကေလးေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး အနွိပ္ခံမလား ေဆးျမစ္စံုနဲ႕ နွိပ္ေပးတယ္လုိ႕ လာလာေမးၾကပါတယ္။ အသက္ ၈ နွစ္ ၁၀ နွစ္ အရြယ္ေလးေတြပါ။ မေညာင္းပါဘူးကေလးရယ္ အနွိပ္မခံေတာ့ပါဘူးဆုိေတာ့ အနီးမွာ တျခားကေလးေတြနဲ႕ ေဆာ့ေနၾကပါတယ္။ အနားကုိ လူအသစ္လာထုိင္ရင္ လာေမးလုိက္..ျပန္ေဆာ့လုိက္နဲ႕ တကယ့္ကုိ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးေတြပါ။


ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာလည္း အလွဴခံ ဌာန တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ က်န္တဲ့ ဘယ္ေနရာမွာမွ အလွဴမခံပါဘူး။ အလွဴခံလုိ႕ရတဲ့ ပုိက္ဆံကုိလည္း ေန႕စဥ္ေန႕တုိင္း ဘယ္ေလာက္ရျပီလဲဆုိတာ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပထားပါတယ္။ ဘုရားေရွ႕က အလွဴခံပံုးတြကုိလည္း ဟုိးအရင္ကလုိ တျခားေနရာေတြအတြက္ သံုးတာမ်ိဳး မရွိေတာ့ဘဲ ဘုရားၾကီးအတြက္ပဲ သံုးမယ့္ အလွဴခံပံုးေတြပဲ ထားတယ္လုိ႕ သိရပါတယ္။ လမ္းေတြက အလွဴခံပံုးေတြလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဟုိးအရင္က ကန္ထရုိက္ေပးထားတဲ့ အလွဴခံဌာနေတြ အရမ္းဆုိးတယ္လုိ႕ လူေျပာမ်ားေနတဲ့ က်ိုက္ထီးရိုးဘုရားရဲ႕ နာမည္ဆုိးၾကီးက အခုေတာ့ အတိတ္တစ္ခု ျဖစ္သြားပါျပီ။

ေနာက္ေန႕မနက္ေစာေစာ ေတာင္ေအာက္ဆင္းမယ္ဆုိေတာ့ တည္းခုိတဲ့ေနရာမွာပဲ ဆြမ္းေတာ္ပဲြမွာလုိက္ပါတယ္။ ၃၀၀၀ က်ပ္တန္က စျပီး ၅၀၀၀ က်ပ္၊ ၈၀၀၀ က်ပ္ တစ္ေသာင္းက်ပ္တန္ ဆြမ္းေတာ္ပြဲေတြ က ပါ၀င္တဲ့ ပစၥည္းေပၚမူတည္ျပီး ခြဲထားတာပါ။ ဒါကေတာ့ ခုထိ ကန္ထရုိက္စနစ္နဲ႕လုိ႕ ထင္ပါတယ္။


ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ ၅ နာရီမွာေတာ့ မွာထားတဲ့ ဆြမ္းေတာ္ပြဲ ကုိ ဆုိင္မွာသြားယူရပါတယ္။ ဆြမး္ေတာ္ကပ္တဲ့အခါ ဟုိးတုန္းကလုိ ကိုယ္က ကပ္ေနတုန္း ဆုိင္က ဆြမ္းေတာ္ပြဲသိမ္းသြားတာတုိ႕ ဘာတုိ႕တုိ႕ မေတြ႕ခဲ့ရပါဘူး။ ဆြမ္းေတာ္ပြဲေရာင္းတဲ့ဆုိင္ကလည္း တစ္ဆုိင္တည္းပဲ ေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဆြမး္ေတာ္ပြဲေတြကုိ ကပ္တဲ့သူ ထြက္သြားမွ လုိက္သိမ္းေပးတဲ့ အဖြဲ႕သပ္သပ္ရွိပါတယ္။ အနားက တစ္ခ်ိဳ႕သီလရွင္ေတြကုိ သူတုိ႕လုိမယ္ထင္တဲ့ ပစၥည္းေတြ စြန္႕ေပးပါတယ္။


နံနက္ ၆ နာရီမွာေတာ့ ေတာင္ေပၚကေန ဆင္းပါတယ္။ ေတာင္ေအာက္ေရာက္လုိ႕ ကားေပၚက ဆင္းတယ္ဆုိရင္ပဲ ရန္ကုန္သြားမလား၊ ေမာ္လျမိဳင္သြားမလား၊ ပဲခူးသြားမလားနဲ႕ ခရီးသြားကား ေတြရဲ႕ ေခၚသံေတြက ဆီးၾကိဳေနပါလိမ့္မယ္။ အနားတစ္၀ုိက္မွာလည္း က်ိုက္ထီးရိုးျပန္ လက္ေဆာင္ ယုိေပါင္းစံုနဲ႕ ကဒတ္ေျခာက္ ေရာင္းေနတဲ့ ဆုိင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။


ကဲ .. လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ျပီးသြားရင္ေတာ့ က်ိဳက္ထီးရိုးကေန ျပန္ၾကစုိ႕ရဲ႕။

( တကယ္က ရန္ကုန္ မျပန္ေသးပါဘူး... ေမာ္လျမိဳင္ ဆက္သြားျဖစ္ပါတယ္.. ေနာက္တစ္ပုိ႕စ္မွာ ေမာ္လျမိဳင္ခရီးစဥ္အေၾကာင္း ေရးပါရေစ..)




Weekend getaway to Kuala Lumpur - Day 2

စက္တင္ဘာ ၄ ရက္ ၂၀၁၆
တနဂၤေႏြေန႕

မာေဒးကားစကြဲမွ မေလးရွား နုိင္ငံအလံ

Merdeka Square

မနက္ နုိးနုိးခ်င္းပဲ Merdeka Square (Dataran Merdeka) ကုိ သြားဖုိ႕ထြက္လာၾကပါတယ္။ ဟုိတယ္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္နီးတာေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီးပဲ သြားၾကပါတယ္။ မာေဒးကား စကြဲ ကုိ Independance Square လုိ႕လည္းေခၚၾကပါေသးတယ္။ဒီေနရာမွာ မေလးရွားဟာ ျဗိတိသွ်ေတြရဲ႕ ယူနီယံဂ်က္အလံကုိ ခ်ျပီး ကုိယ္ပုိင္နုိင္ငံအလံကုိ ၁၉၅၇ ၾသဂုတ္ ၃၁ ရက္ေန႕မွာ လႊင့္တင္နုိင္ခဲ့ျပီး နွစ္စဥ္နွစ္တုိင္း လြတ္လပ္ေရး အခမ္းအနားကုိ မာေဒးကားစကြဲမွာ က်င္းပပါတယ္။

Sultan Abdul Samad Building

Sultan Abdul Samad Building

မာေဒးကားစကြဲရဲ႕ေဘးကပ္လ်က္မွာေတာ့ ခရီးသြားေတြ စိတ္၀င္စားတဲ့ Sultan Abdul Samad Building ရွိပါတယ္။ ကုိလုိနီသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အဂၤလိပ္ေတြ ရံုးစုိက္ရာေနရာျဖစ္တဲ့ အဲဒိအေဆာက္အဦးကုိ ၁၈၉၄ စက္တင္ဘာမွာ စတင္ေဆာက္လုပ္ခဲ့ျပီး ၁၈၉၇ မွာ လံုး၀ျပီးဆံုးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉ ရာစုရဲ႕ ဗိသုကာလက္ရာအျဖစ္ ခရီးသြားေတြရဲ႕ စိတ္၀င္စားမွုခံရျပီး အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မေလးရွားနုိင္ငံ သတင္းအခ်က္အလက္၊ ဆက္သြယ္ေရးနဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳ ၀န္ၾကီးဌာန ရံုးစုိက္ရာ ေနရာျဖစ္ပါတယ္။

မာေဒးကားစကြဲနဲ႕ ဆူလ္တန္ အက္ဘ္ဒူ ဆာမက္ အေဆာက္အအံုၾကားမွာ ရွိတဲ့ကားလမ္းကုိ တစ္ဖက္ပိတ္ထားျပီး လူငယ္ေတြ စကိတ္စီး၊ စက္ဘီးစီးေနၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

လမ္းေဘး မုန္႕ဆုိင္တန္း

လမ္းေလးရဲ႕အဆံုးမွာ မုန္႕ဆုိင္တန္းရွိပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာ စားပြဲ၊ ထုိင္ခံခ်ထားျပီး လမ္း ေဘးနွစ္ဘက္မွာ မီနီဘက္စ္ လုိ ကားေလးေတြနဲ႕ ကားေနာက္ခန္းမွာ စားစရာေတြ ေရာင္းေနတာပါ။ မနက္စာကို အဲဒိမွာပဲ ၀ယ္စားခဲ့ပါတယ္။


Sin Sze Si Ya ဘုံေက်ာင္းေရွ႕

Sin Sze Si Ya ဘံုေက်ာင္း

အဲဒိေနာက္ Sin Sze Si Ya ဘံုေက်ာင္း ကုိ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ အဲဒိ ဘံုေက်ာင္းကုိ ၁၈၆၄ ခုနွစ္မွာ ေဆာက္လုပ္ခဲ့တယ္လုိ႕ သိရျပီး ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားမရွိပါဘူး။ ေရွးေဟာင္းဘံုေက်ာင္းတစ္ခုကုိ သြားလည္ခဲ့တယ္ေပါ့။

ဟုိတယ္က ေရကူးကန္

ဒီလုိ စံုတြဲပံု ရုိက္ခဲ့ၾကတယ္

ဘံုေက်ာင္းကေန ဟုိတယ္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္တဲ့လမ္းမွာ ျမန္မာဆုိင္ေတာ္ေတ္ာမ်ားမ်ား ေတြ႕ရပါတယ္။ ဟုိတယ္ေရာက္ေတာ့ အေပၚဆံုးထပ္မွာရွိတဲ့ ေရကူးကန္ကုိ ခဏ တက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ေရကူးကန္က ခပ္ေသးေသးပါ။ ဒါေပမယ့္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ရွိပါတယ္။

Rapid KL ရထားလက္မွတ္ Masjid Jamek ကေန Hang Tuah ကုိ တစ္ေယာက္ ရင္းဂစ္ ၁.၃၀ ပါ

Masjid Jamek ဘူတာနဲ႕ အမွတ္တရ

Masjid Jamek ဘူတာနဲ႕ အမွတ္တရ

ေန႕လည္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ဟုိတယ္ကေန ခ်က္ေအာက္ ထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ စင္ကာပူအျပန္ကားကုိ Berjaya Times Square က စီးမယ့္ကားကုိ ေရြး၀ယ္ထားတာမုိ႕ အဲဒိကုိ သြားရမွာပါ။ ရထားနဲ႕သြားဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္ျပီး ဟုိတယ္ အနားမွာရွိတဲ့ Masjid Jamek ဘူတာကေန Hang Tuah ဘူတာ၊ အဲဒိကမွ Imbi ဘူတာကုိ စီးၾကပါတယ္။ စုစုေပါင္း ၃ ဘူတာပဲ စီးရပါတယ္။

ပန္းကန္ထဲ ၾကိဳက္တဲ့ထမင္းဟင္း ၾကိဳက္သေလာက္ထည့္ျပီး ေကာင္တာမွာ ရွင္းရတာပါ

ဘယ္ေလာက္ထည့္သလဲဆုိ ေဘာင္ခ်ာသာၾကည့္ပါေတာ့

Berjaya Times Square က အရမ္းစည္တဲ့ ေရွာ့ပင္ေမာလ္ပါ။ ေန႕လည္စာကုိ အဲဒိထဲက Taste of Asia food court က မေလးစာ ၀ယ္စားပါတယ္။ အရင္ဆံုး ေရွ႕ေကာင္တာကေန ကဒ္၀ယ္ျပီး ပုိက္ဆံ အရင္ျဖည့္ရပါတယ္။ အျပန္ ကဒ္ျပန္ေပးေတာ့ ကဒ္ထဲက ပုိတဲ့ပုိက္ဆံ ျပန္အမ္းပါတယ္။


Berjaya Times Square

Star Mart Express ကားဂိတ္

Imbi ဘူတာအနီး

စားေသာက္ျပီး ေရွာ့ပင္းေမာလ္ထဲ ကားစီးခ်ိန္မေရာက္မခ်င္း လည္ၾကပါတယ္။  ကားဂိတ္က ေမာလ္ေရွ႕အျပင္မွာ ရံုေလးေတြနဲ႕ပါ။ ကားလက္မွတ္ျဖတ္ကတည္းက ခံုနံပါတ္ ပါျပီးသားမုိ႕ စိတ္မပူရေပမယ့္ ကားဂိတ္ကုိ ကုိယ္ေရာက္ျပီဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေစာေစာစီးစီး အေၾကာင္းၾကားျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္က်မွ သူတုိ႕က စီးရမယ့္ကားရဲ႕ နံပါတ္ကုိ ေျပာတာပါ။ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕ နွစ္ေယာက္သား ခရီးစဥ္ တစ္ခု ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျပီးဆံုးသြားတဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ စိတ္ခ်လက္ခ် စအိပ္ပါေတာ့တယ္။


Weekend getaway to Kuala Lumpur - Intro
Weekend getaway to Kuala Lumpur - Day 1
Weekend getaway to Kuala Lumpur - Day 2

Hello Saigon - Day 1 : Sightseeing in Ho Chi Minh City

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၇။ စင္ကာပူ- ဟုိခ်ီမင္း (ဆုိင္ဂံု)။ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကိဳတင္ booking လုပ္ထားတဲ့ wifi router ကုိ changi recommend...